To
miał być FOX...
...(Film
O
Xiędzu
ortodoxie), a wyszło kolejne pseudoesejoOopowiadanie (a może raczej powieść w odcinkach)...
...behind you another
runner is born.
~ Jan Tomasz
Co
tam Stalingrad czy Sarajewo! Betka w porównaniu z tym, co działo
się tu w tych dniach ostatnich.
***
FFF ** O ** XXX ***
A
Filiperiusz? Znowu, w imię Boże, sukces. Kogo
miał, doniósł.
Jak za ostatnim
razem. To
będzie już z pięćdziesiąty
raz jak doniósł od chwili, kiedy się zaczęło. A teraz
po
raz kolejny przez kolejne sekundy niespokojnej drzemki
łudził
się, że zaśnie i obudzi się snem
sprawiedliwego.
Ale
od kiedy za xiędzem na piątą literę alfabetu rozesłano list
gończy, nie miał chwili spokoju. A od jego skuteczności jako
kuriera współzależał przecież duszny stan tylu osób.
I
znów biegł
jak bezrozumny.
Dziś jednak daleko,
daleko
bardziej
niż
kiedykolwiek.
Jeden
znak dymny i ruszył do akcji. Szybkie przygotowanie, a raczej
powtórzenie sobie przygotowanego już uprzednio ekwipunku.
Pudełko
do transportu Lekarstwa, czapka taktyczna, pistolet...
...latarka,
sterana, choć wciąż sprawna kamizelka, pudełko do transportu
Lekarstwa.
I
do kieszeni kawałek chleba powszedniego. O, nauczyli się szanować
chleb. Kiedy skończyły się kebaby, kawiarenki, jedzenie na
zamówienie. Kiedy nadszedł głód. Nikt już nie znajdował na
trotuarze czy przy śmietniku dwudniowych, a więc "starych",
"bezużytecznych"
bochenków. Ale
czy mimo to wszystko pojęli, gdzie i jak
przeprowadzona jest linia tego pokarmu, co trwa ku żywotowi?
Znaki
dymne. To nam pozostało. Bez komórek. Bez netu. Niemal bez prądu.
Nie do pojęcia. Nie do pojęcia jeszcze miesiąc temu, kiedy jedli i
pili, kupowali i przedawali, szczepili i budowali. A tu pewnego dnia
czynniki oficjalnie ogłosiły to, co faktem było już od dawna –
że wojna już się odbyła, została przegrana, że przykręcamy
śrubę, że przechodzimy pod oficjalną, jawną, niepudrowaną już
dementowaniem tego faktu kuratelę Moskwy, Berlina oraz Waszyngtonu
D.C. (o Tel Awiwie już nie musząc wspominać – to się rozumie
arcysamo przez się). A do tego wszystkiego swoje porządki na naszej
ziemi postanowili zaprowadzić Chińczycy. I o ile przed pierwszą
czy nawet drugą wojną światową widok rzucającego się w oczy
obcokrajowca na wielkomiejskiej ulicy zostałby uznany za zgoła
niecodzienny, o tyle teraz obecność skośnookich przybyszów w
mundurach nie budziła większych emocji. No może poza tymi, które
towarzyszyły tym, do których nachodźcy owi, najeźdźcy i nalotcy
celowali ze swoich żółtych karabinów.
Może
jeszcze gdyby nie odkryto u nas ostatnimi czasy bogatych złóż
tego, bez czego świat obyć się nie potrafił, sprawy potoczyłyby
się całkiem inaczej. Błyskawiczny atak, pokonanie resztówek WP w
przeciągu godzin, przejęcie kontroli nad rodzimowierczym aparatem
przymusu i natychmiastowa międzynarodowa akcja dyplomatyczna celem
ugruntowania Nowego Polskiego Ładu. To mogliby zrobić jedni albo
drudzy albo jedni z porozumieniu z drugimi, może na zasadzie: "kto
pierwszy, ten lepszy". A tak powstał niezły ambaras. Ileż tu
konfliktów interesów!
Kiedy
cudzoziemcy oglądali nas na swoim ekranie, widzieli zazwyczaj
przesuwające się strzałki oraz kolorowe pola wskazujące bieżące
pola wpływów i obszary oznaczające, kto na danym terenie rozdaje
obecnie karty. Jak donosiły raz po raz agencje porządek zapanowywał
to w Krakowie, to w Szczecinie, to we Wrocławiu. Z perspektywy
mieszkańca niegdysiejszego Lechistanu wyglądało to zgoła inaczej.
Słowa
"krew, znój, pot i łzy" nabrały nowego znaczenia.
***
FFF ** O ** XXX ***
Powinno
zresztą stać raczej: "krew, gnój, pot i łzy".
Zaczęło
się bowiem tak niewinnie i, chciałoby się rzec, normalnie. Kiedy w
alei czy też w Alejach, a właściwie to pod nimi po raz kolejny
wywaliła kanalizacja, oczekiwano tego, co zawsze. "Przyjadą";
"Zrobią"; "Potrwa to ruski miesiąc, ale zrobią".
Kto zrobi? "Oni". Jacy "oni"? No: "oni".
"Zrobi się". Samo? – jak zwykle?
I
teraz też, kiedy Filiperiusz brodził po kostki w odchodach, miał
świadomość, na jak kruchej podstawie większość budowała swoje
poczucie kontroli i bezpieczeństwa.
Czy
~ aby ludzkość co nieco na chwilę się opamiętała i przypomiała
sobie o priorytetach przetrwalniczych ~ każdorazowo konieczna jest
spektakularna katastrofa?
Rację
miał do pewnego stopnia Adolf Kundelek, gdy realizował swoje
doczesne semper
paratus
i budował arkę, gdy wokół trwało jedno wielkie
party. (Swoją
drogą, jak ktoś w Polsce w kilka zaledwie lat po zakończeniu II
wojny mógł dać dziecku na imię "Adolf" – przechodzi
nadludzkie pojęcie).
Filiperiusz
nie
lekceważył
tych
nauk.
Choć o tej porze zwykle już nie strzelano, wstąpił na ciało
zachowując niezwykłe środki ostrożności. "Ciało".
Ileż to razy niósł Je przecie! A tymczasem tym razem chodziło o
to leżące z brzegu stosu trupów zalegających zachodnią część
alei Saperów. Cóż było czynić? Były czasy, gdy razem z Tobiasem
przychodził umarłych grzebać.
Ale nie dziś.
Były i są priorytety.
Bywało
to trudne, ale cieszył się, że nauczył się je rozpoznawać.
***
FFF ** O ** XXX ***
"Jak
za starych, niedobrych czasów" – pomyślał Filiperiusz. –
"Nic się nie zmienia". Cudzoziemscy okupanci (podobnie
zresztą jak tubylczy) nadal nie chcieli włazić do kanałów i
łazić po nich. – "Dobra nasza!".
Na
domiar dobrego z zapalonej latarni chlusnęła woda. Osłoni jego
wejście do włazu studzienki. Zaraz, jak to – "chlusnęła"?
Ano po prawdzie po prostu rozpadało się na dobre i nawet pobieżny
rzut oka na lśniące LEDowym (a jakże) światłem krople bijące
spod oprawy latarni skutkował wrażeniem jakby to ona płakała
rzęsiście. Dodatkowo skryty w ten sposób przed oczami i termowizją
wroga Filiperiusz zstąpił do podziemia.
Ale
zaraz! Przecież cudzoziemcy mieli się kanałów brzydzić? Jakże
się to więc stało, że niespełna osiemdziesiąt osiem sekund po
Filiperiuszu właz studzienki został odchylony ponownie, w strugach
deszczu zamajaczyła jakaś – zdaje się męska i nienajmłodsza
już – postać?
To
ichniejsze stronienie od kanałów zostało uświęcone tradycją
tudzież praktyką. To już nie był czterdziesty czwarty, ale mimo
wszystko niemiec to zawsze niemiec. Zwłaszcza że można było kusić
się o wpuszczenie w kanały drona lub innego potworniaka zamiast
złazić do podziemi osobiście. Piechur mógł, oczywiście, liczyć
na elementy zaawansowanego technicznie ekwipunku chroniącego przed
wszechzmysłowymi doznaniami ze wskazaniem na powonienie. Ale mimo
wszystko w systemy ściekowe nikt obcy się raczej nie zapuszczał.
***
FFF ** O ** XXX ***
Ksiądz
Edmundas, wicesuperior tubylczej odnogi Instytutu
Świątobliwego Karola,
czekał dłużej niż zwykle. "Miała być niemiecka
precyzja..." Okoliczności bez dwóch zdań niesprzyjające, ale
mimo wszystko! Umawiali się przed dziewiątą. Ile jeszcze będzie
czekać? Też ma swoje do zrobienia, a
przełożeni z Instytutu
wiecznie cierpliwi nie będą. Postawili
– niektórzy twierdzili: jak można się było zresztą spodziewać
– na opcję niemiecką. "Jak można się było . . .
spodziewać" – nie do końca sprawiedliwa to ocena. Po prostu
sprzedali się najdrożej jak się po ludzku dało. "Umarł
okupant, niech żyje okupant!". Ruscy akurat odpuścili trochę
rejon Wiszycy, bo dalsze kłopoty na wschodzie. Z okazji skwapliwie
skorzystała V Rzesza. Deklaracja lojalności wobec rezydującego w
podstołecznej miejscowości nowego gubernatora, rodaka Heinrichów,
Helg i Adolfów, była kwestią niedługiego czasu. "Byle tylko
zezwolił na udzielanie wiernym sakramentów; byle tylko zezwolił na
odprawianie mszy" – za to żadna cena nie była dla Instytutu
zbyt wysoka. Po przystaniu na teutońskie prawo i sprawiedliwość
wiceprzełożony Instytutu bywał nawet zapraszany na czerwony
dywanik i kawkę do gubernatora. Od chwili, gdy oficjalna deklaracja
lojalności wobec nowych władz dokonała się formalnie, germański
namiestnik oczekiwał tylko jednego: obywatel Edmundas oraz jego
pobratymcy aktywnie i efektywnie włączają się w poszukiwania
człowieka znanego jako "xiądz na piątą literę alfabetu".
W końcu w meandrach tradiświatka lawirowali od dekad jak mało kto.
***
FFF ** O ** XXX ***
Brat
Raus w końcu przyszedł. Wizyta nie trwała długo.
***
FFF ** O ** XXX ***
Drżące
ręce xiędza Cirzpiboga wykonały w powietrzu znak krzyża,
błogosławiąc resztę wiernych w Imię Trójcy Przenajświętszej.
Potem kapłan dokończył obrotu i z przeniesionego na stronę
Ewangelii mszału zaczął odczytywać przeznaczony na dziś ustęp.
Nie korzystał tym razem z ołtarzowej tablicy, na ten bowiem dzień
przewidziano fragment inny niż Janowy prolog.
Xiądz
Cirzpibog nie liczył już wiosen, które przeżył. Ale tę
nadchodzącą przeżyć będzie chyba najtrudniej. Na ziemi Mieszka,
Norwida, Kaczora i Donalda zapanował wielki ucisk, jakiego nie było
chyba jeszcze od początku świata. Wyświęcony
w
podeszlejszym już wieku,
pierwsze
lata swojej posługi spędził na obczyźnie. Teraz – już
domowe pielesze, ale to już nie pielesze, a Polska dziś to obczyzna
duchowa pod polityczną okupacją.
Czuł
się tu swój i nieswój zarazem. Swój, bo przecie nadal
dzięcielina, sekuła i gniazdo na gruszy bocianie. Nieswój – bo
tęskno mu, panie dzieju,
do
ojczyzny niebieskiej. Semper
et ubique.
Z
zagranicy musiał uchodzić ukradkiem... ba, ukradkiem! – to dobre!
– uciekł z więzienia i tyle. Wsadzono go dokładnie za to, za co
wsadzano od chwili powszechnego ratyfikowania Karty Podstawowych
Wolności Religijnych: za ABCDEFGHIJKLMNOPQRSTUVWXYZfobię,
nienawistnictwo, nietolerancję i całą czeredę innych pokrewnych
zarzutów. I nie było wcale tak, że posługiwał w Kalifacie
Francji, albo w muzułmańskich już oficjalnie Melilli lub Ceucie.
Tam uznanoby go za personę non
grata
albo po prostu ukamienowano.
Zbokofobia
– słowo-wytrych. Osiągnęło sukces niesamowity, od kiedy
nieopatrznie wyrwało się wiodącej towarzyszce polityk. Nie żeby
ta chwila szczerości ją pogrążyła – co to, to nie. Usłużne
media szybko ją wytłumaczyły. Nie chodziło wszak o perwersów,
ale o "stojących z boku", którzy mieli padać ofiarami
niczym nieuzasadnionych uprzedzeń. Kilka serii serwisów
informacyjnych, parędziesiąt wziętych fotek, odpowiedni podkład
muzyczny i już wszyscy myśleli o sprawie to, co należy, a
towarzyszka polityk wyszła z gafy z twarzą. Wśród mniejszości
niesmak jednak pozostał. A nienawistny obywatel Cirzpibog poszedł
za zbokofobię siedzieć. Posunął się o zbok za daleko, zacytował
z
listów świętopawłowych nie ten passus,
co trzeba – i to dwa razy – w mgnieniu oka szpiegujących go
kamer znalazł się za kratkami.
Proces
był głośny i szybki. Wyrok: lat dziesięć, cela odosobniona,
dzień w dzień pod wpływem specjalisty w zakresie rehumanizacji.
***
FFF ** O ** XXX ***
Gdy
za dwadzieścia dziewiąta środkowe palce prześmiewców wspólnie i
w porozumieniu masowały ekrany dotykowe wprowadzając do masowej
sprzedaży koszulki z nadrukiem H8
IS GR8
i wizerunkiem xiędza Cirzpiboga, on sam – spędziwszy aż nadto
nieczęstych (bo następujących od wielkiego dzwonu i to w wymiarze
pięćdziesięciodziewięciominutowym) chwil na spacerniaku w
towarzystwie zawodowych morderców i zbereźników rozmaitej maści –
a przecież osadzono go w supermaxie
zaledwie parę
piątków temu – spał między dwiema kamerami w miejscu
odosobnienia. W celach panowała czerń. Za dziesięć dziewiąta
mijał już otwartą na oścież bramę więzienia i kierował się w
stronę swoich stron.
***
FFF ** O ** XXX ***
Miał
parę chwil na zastanowienie. Ocenił, rozważył – i zdecydował.
Mógł zostać wśród obcych, ale tu, wśród "bardziej"
swoich, przyda się bardziej. Ten czarterowy samolot do kraju zdarzył
się jakimś kolejnym cudem.
***
FFF ** O ** XXX ***
"Jak
trwoga, to ci Cirzpiboga" – brzmiało hasło, a im bardziej
xiądz się jego używaniu sprzeciwiał, tym łacniej je powtarzano.
W pewnych kręgach, oczywiście. Brat Raus poszedł tym tropem.
Od
kiedy działacze Instytutu Świątobliwego Karola przypieczętowali
zdradę Boga oraz ojczyzn Niebieskiej i ziemskiej formalnie
podporządkowując się germańskim najeźdźcom, część
dotychczasowych wiernych wiernych naukom Instytutu odeszła i już z
obsługi jego członków nie korzystała. Było jasne, że się
zradykalizowali, a xiądz Cirzpibog to
jedyny
kapłan
zdolny
ich przylgnięcie do pełnej ortodoksji zaspokoić. A więc jak po
nitce do kłębka. Brat Raus nie stracił przecież wszystkich
kontaktów z tymi, którzy zrezygnowali.
Zresztą, naiwnością byłoby sądzić, że nie posyłał na
przeszpiegi instytutowych lojalistów.
Docierały
do niego strzępy i strzępki wieści,
donoszono mu o miejscach celebracji oraz ich uczestnikach.
Brat
Raus nie od dziś trzymał oko i ucho na pulsie spraw. Od chwili
powrotu xiędza Cirzpiboga do Polski śledził jego ruchy. Teraz
przyszła pora na wykorzystanie tej wiedzy dla dobra Instytutu. Co
prawda ostatnimi czasy xiądz jakby bardziej się krył, zmieniał
miejsca pobytu i celebracji, zaczął hojniej szafować kurierską
posługą świeckich...
Trochę
późno te wzmożone środki bezpieczeństwa zaczął stosować. Aż
dziw, że do tej pory nikt go nie wydał.
Któż jednak miał to zrobić? I komu? Czynniki
militarno-polityczno-okupacyjne zasadniczo
machały
ręką na tych, którzy w ich mniemaniu po ludzku rzecz biorąc nie
mogli im zagrozić. Dywizji
papieskich zaś pod
uwagę nie brali; zresztą, jak
mieli je brać,
skoro papieża nie mieliśmy od dziesięcioleci, a zwany Janem
Pawłem III
kard.
Pannicz
już
dawno temu do szczętu rozwiązał Gwardię
Szwajcarską?
Germanie
to jednak inny gatunek człowieka. Metodyczni, konsekwentni,
nieustępliwi. Nie
tolerują niekoncesjonowanej opozycji. Wiedzieli, co z Cirzpiboga za
ziółko! Nie mówiąc już o tym, że trzydzieści
bitcoinów piechotą nie chodzi! – a nagrodę o takiej właśnie
wysokości wyznaczono za pomoc w ujęciu niekoncesjonowanego kapłana.
Przydałaby się Instytutowi taka sumka! Od kiedy przełożeni
światowi zdecydowali, że na terytorium między Bugiem a Odrą
tubylcy są już w stanie stanąć na własne nogi i samodzielnie
finansować wyznaczone im zadania, bez wsparcia z zewnątrz, nie było
już tak różowo jak niegdyś.
Ale
Cirzpiboga przede wszystkim należało osaczyć, osądzić i osadzić
za to, co robił Instytutowi. Nieodrodny naśladowca rekuzantów z
uporem maniaka powtarzał, że papież jest nieomylny*, kanonizacje
takoż, że nie wolno tworzyć własnych, równoległych wobec
kościelnych struktur i tym podobne niewygodniki. A ostrze krytyki
kierował szczególnie w stronę tych, którzy, wedle pewnej jego
opinii, mieli wszelkie dane po temu, aby wiedzieć, jaka jest prawda
– w stronę Instytutu. Robił mu zły PR.
I tego nade wszystko brat Raus nie umiał mu darować.
I
nie potrafił mu wybaczyć również tego, że tylu zawsze dotychczas
wiernych Instytutowi zdołał przekabacić na swoją stronę. Mimo że
koszt był niemały: każdy rezygnant tracił liczne Extrawursty
oraz pomniejsze benefity
– regularny dostęp do sakramentów, instytutowych placówek
wychowawczo-opiekuńczych zwanych przedszkolami i szkołami z
obowiązkowym poddaniem nieletnich uduchowionemu kierownictwu
członków Instytutu, wsparcie finansowe...
***
FFF ** O ** XXX ***
A
jednak niepokoił
się. I to nie tylko na wspomnienie tego, jak wtedy, w gabinecie
przełożonego, olbrzymi wilczur
księdza Edmundasa pociągnął
zębiskami kilka łokci czerwonego sukna pokrywającego jego
nienagannie
sklecone biurko, kłapiąc paszczą o centymetry od twarzy
Rausa.
Coś mówiło mu, że lepiej nie dogiąć niż przegiąć. Ale
już
od pewnego czasu postanowił robić więcej niż odeń oczekiwano.
Mimo niemiecka precyzja,
ordnung
i ślepe posłuszeństwo
takie
stachanostwo zasługiwało niekiedy na nagrodę. A szczególniej
pewnie tym razem, skoro zasadniczą część misji już wykonał.
Gdzie
ukrywa
się Cirzpibog,
już wiedział. Teraz, zanim przekaże (osobiście, oczywiście) tę
wiadomość księdzu Edmundasowi, zdobędzie
jeszcze jedną informację. Na temat Kogoś od Cirzpiboga jeszcze
ważniejszego. Do kogo niesie Go kurier?
***
FFF ** O ** XXX ***
Jedynie
stosy porozrzucanych w bezładzie (formerly)
very smartfonów
świadczyły o tym, że toczyło się tu niegdyś jakieś
elektroniczne życie. Ex-smartfony.
Bez naładowanych baterii nadawałyby się najwyżej do okładania
wroga po głowie. Leżały
tak bez życia przed salonem Hejtpleja,
do
którego chyłkiem wmykała się w odstępach resztka wiernych.
Po
co to robili? Mieli
przecież całe życie sakramentalne na wyciągnięcie ręki i to
koncesjonowane. Po co spotykać się w katakumbach, skoro mają
oficjalny, zatwierdzony, nieprześladowany Instytut? Po co się tak
narażać? Brat Raus jeszcze nie potrafił tego wszystkiego
zrozumieć. A tymczasem odsuwał już klapę włazu do studzienki i
powoli wracał do świata żywych, na powierzchnię.
***
FFF ** O ** XXX ***
"Jeden
wylazł
z włazu pół minuty temu. Ale to chyba nie ten, o którego chodzi.
Czekam. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Otwiera się
drugi właz, pięć metrów obok. Teraz – koncentracja! Wychodzi!
Jest sutanna! To on!".
***
FFF ** O ** XXX ***
Padł
cień. Padł strzał. Cień padł.
Cóż,
wywiad nie był doskonały...
O
tym, kto i dlaczego
uratował mu wtedy życie doczesne,
miał się dowiedzieć być może dopiero w dzień Sądu
Ostatecznego.
A
na razie przebiegł
szaleńczo tych parę
ostatnich metrów.
I
Filiperiusz doniósł.
[A
że kulą trafiony konał nie
on, lecz
brat Raus,
nie trzeba kończyć tego odcinka słowy następującymi (to miało
przydarzyć się Filiperiuszowi dopiero tygodnie później):
Biegu
dokończył żywota. Kogo miał, i
tym razem
doniósł. Zasypiał
snem
sprawiedliwego].
Justórum
ánimæ in manu Dei sunt, et non tanget illos torméntum malítiæ:
visi
sunt óculis insipiéntium mori: illi autem sunt in pace, allelúja.
Justórum
ánimæ in manu Dei sunt, et non tanget illos torméntum malítiæ:
visi
sunt óculis insipiéntium mori: illi autem sunt in pace, allelúja.
