Monologi o'Psiny / Monologi
i psiny
"You
can get killed walking your doggie..."
~ Al
Pacino,
Heat*
(czyli:
Gliny,
a nie żadna Gorączka),
* TFFKAOFF [THE FILM FORMERLY
KNOWN AS OUR FAVO(U)RITE FILM]
ZAPISKI Z (NIE)NORMALNOŚCI
A
więc jednak... Kłusak
\https://wiwopowiwo.blogspot.com/2021/02/nieznajomi-zency-trz3j-panstwo.html\
do Augustyniak polazł.
I przyznał, że od wizyty w poprzednio proponowanym terminie
wymigał
się, bo by mu mogło zrobić źle na sondaże. Gość sterowany
przez PR(L)owskich specjalistów od procentowych słupków. Ale
przyznał coś jeszcze ważniejszego: gumityk Kłusak,
czterdziestoletni chłoptaś w regulaminowym garniturku, któremu
przydałoby się polatać trochę po ogrodzie z łopatą czy
sekatorem zamiast usiłować swymi gadaniami uszczęśliwiać na
siłę rodaków, z własnej inicjatywy płaszczył się i
ostatecznie rozpłaszczył na temacie gównożerców. Bo że psy
własny kał jedzą, to każdy średnio zorientowany homo
sapiens
wie. Na pytanie
zasadnicze, zadane z lekkim niepokojem:
–
Ale
nie ma pan nic przeciw psom? – odpowiedział zgodnie z
oczekiwaniami i tak szparko, w tak wyuczony sposób, a jednocześnie
z takim napięciem, że... Ale napięcie opadło, gdy poczuł, że
się sprawnie i zgrabnie wytłumaczył:
–
Ależ
nie, nie. Cóż podobnego! – i, aby uwiarygodnić swoją
wypowiedź, dodał szybko: – Wczoraj podczas wizyty u przyjaciół
bawiłem się z ich owczarkiem niemieckim przez dwie godziny.
No,
koleżko, uwiarygodniłeś się w oczach psiolubnej klienteli
politykierów.
|||||
Mo'Ps ||||| Mo'Ps ||||| Mo'Ps ||||| Mo'Ps ||||| Mo'Ps |||||
1.
Głupia
baba
Nie
odpowiadaj głupiemu według głupstwa jego, abyś nie był jemu
podobny. Odpowiedz głupiemu według głupstwa jego, aby się sobie
nie zdał być mądrym.
~
Prz 26, 4–5
[Sprzeczność
pozorna, a zamierzona, polega na dwojakim znaczeniu "według
jego głupoty". Sens: Nie pochwalaj głupich, abyś nie był do
nich podobny, ale tak im odpowiadaj, jak na to zasługują].
W
logo, na logu, pod logiem sieci markietów Brutto
widnieje pies. Dzierży w zębach koszyk. Ale
ma
zakaz wstępu. Czyli – jak by mogła powiedzieć bohaterka tej
części opowiadania – logo sobie, życie sobie. Poniżej znaczka
firmowego naklejka z przekreślonym sierściuchem. No i masz!
No
i mam chwilę, to idę z Booreczką na spacer. Do tego Brutto
to
nas
nie wpuszczą. Nigdy nas nie wpuszczają, chamy jedne. Niewrażliwcy.
Nawet jak biorę moją pieszczotkę na rąsie.
\http://rediwiwo.blogspot.com/2022/07/spsiae-czasy-pieskie-czasy-gdzie-sa-te.html\
Gardzą moimi pieniążkami? Trudno, idziemy dalej. Ale, ale,
Booreczka musi się załatwić. No to lu! na murek sklepu –
żółtemu tynkowi nie zaszkodzi ten złocisty prysznic. Zresztą,
nie tylko mój pupil składa tu swoje bilety wizytowe. Gdyby ściana
Brutto
miała
inny odcień i psie siuśki bardziej by się od niej odcinały, na
wystawie przedmiotów żółtych (jakiej zapewne doczekamy się
kiedyś) niechybnie otrzymałaby pierwszą nagrodę.
Próbowałam
rozmiękczać bazę. Do każdego jednego innego markietu z Booreczką
pod pachą wejść się dało. Tylko brucciarze
jeszcze się opierali. Niemiaszki jedne!
–
Cześć, Dziunia!
– nie bacząc na wołacz witam koleżankę,
która właśnie wyprowadza swoją trójeczkę.
–
Sie masz,
Donaciu! O, przytyła twoja!
–
Twoje też!
Dobrze je karmisz, co?
–
Od kiedy
kupuję Łyskacz,
nie chcą nic innego.
–
Tylko
coraz droższy...
–
Z dnia na
dzień! Ale nie będę moim żałowała.
–
A
korzystasz z tego Pieset+?
–
A
jak? Na każdego dają mi po pińcet, to mam półtora tauzena na
miesiąc. Na karmę starcza. Ja tam mogę zjeść coś gorszego, ale
dzieciaczków głodzić nie będę.
–
No,
ja tam też na bazarze ostatnio dałam Booreczce do spróbowania
kiełbachy. Od tego łysego na rogu. Trochę się dziwił, bo
myślał, że ja będę próbować. Ale – spoko, piesiuni
posmakował, to wzienam dwa kilosy.
–
Po
ile stała?
– Sto
pięćdziesiąt pięć za kilo.
–
Sopocka
droższa, to się nie ma co łamać! No, lecę!
–
Ja
też, mam jeszcze wizytę u fryzjera!
No
i lecę. To znaczy idę, czasem podtruchtuję, dopasowuję tempo do
Booreczki. Niech się biedactwo nie zmęczy. Fryzjerka umówiona na
dwunastą. Może nie będzie opóźnienia, bo ostatnio przyszło mi
kwadrans czekać. Kąpiel z Bernardynem jakoś nie szła. Miotał
się puszatek, potem trudności z wycieraniem. Ale co tam –
poradzimy!
Wokół
piękny świat. Pogoda śliczna. Puści się Booreczkę, żeby się
wybiegała. Tylko uwaga! Zaraz obok naszego ekskluzywnego butiku dla
psów, hotelu dla psów, fryzjera dla psów i kąpieliska dla psów
(o makijażu dla psów już nie wspominając) biegnie ścieżka
pojazdowa. Pędzą tamtędy rowery i hulajnogi. Obok nich puszczone
wolno zwierzaczki. A czasem na smyczy. Ale to rzadziej, bo pociągnie
słodziak nie w tę stronę, co trzeba, i już hulajnogista albo
rowerzysta zmienia się w czołgistę. Wyglebie się na glebę,
obetrze kolanko, czołgać zacznie. Zatem – baczność! A, no i
czasem dzieciaki łażą z większymi słodziakami. Pociągnie taki
pieseczek za smycz – a na smyczy: dziecko! I oboje lecą w tę
stronę, w którą suczka czy też pies męski sobie zażyczą.
Uśmiecham się wtedy. Dobrze, że się dzieciaki oswajają z
psiakami od małego. Tyle teraz się mówi o tym, że mniej dzieci,
wysyp jedynaków, trudniej
o rówieśników do zawiązania relacji – to niech takich kompanów
do zabawy mają. (Mała! Chodź,
mam dla ciebie wafelka!).
Ooo,
a kogo tam widzę? Aaa, to państwo Wygodniccy! Ci mają całą
czwórkę – to znaczy córkę i trzy psy. Wychodzą z nimi zawsze
razem, bo za jednym zamachem załatwiają spacer zwierzaczków i
dzieciaka! Mądre państwo! Takiego maluszka w domu się nie
zostawia. No chyba że z włączonym telewizorem na parę,
paręnaście minut. Ale Wygodnicka akurat mówiła, że kłopot z
dekoderem i są ograniczeni ostatnio do czterdziestu czterech
programów – no to jak to tak? (Booreczko, nie obszczekuj tu pana,
przestań obwąchiwać!).
A
co to? Aaa, już widzę! To to
remontowali
przez ostatnie dwa miesiące. "Ekskluzywne atelier dla psów,
kotów i chomików".
Golenie. Strzyżenie.
Ceny:
ooo, przystępne! Otwarte. Wejdźmy, zobaczmy.
–
Dzień
dobry, można?
–
Koniecznie,
zapraszamy! Dziś i do końca tygodnia wszystkie usługi w
promocji.
–
Ho, ho!
Spójrz, Booreczko! Tak tanio to się rzadko zdarza. Kąpiel,
strzyżenie, smarowanie, czesanie, upiększanie... Wszystko razem za
niecały tysiąc.
–
I do tego
karta stałego klienta! To jak, kochana?
–
To jak,
kochana? – cmokam Booreczkę w pyszczek. – Wchodzimy w to! Zaraz
zadzwonię i odwołam zwykłą fryzjerkę. Oszczędzimy dwie stówy.
A Bernardynka ostatnio i tak mnie wkurzała.
Dobrze,
jak pod bokiem wyrasta konkurencja. Zdejmuję płaszcz.
–
Zaraz
Billy zdejmie pani sierść z odzienia.
–
Dziękuję,
nie potrzeba – uśmiecham się. – Przyzwyczaiłam się. Bez niej
to nie to samo.
Booreczka
już skacze, łasi się, liże recepcjonistkę po łapach.
Czuję
się trochę jak zdrajczyni, bo na koszulce mam buldoga zamiast
zdjęcia mojej małej. Ale może sytuację ratuje napis: I
HATE YOU.
Krucafuks, jak kupowałam na ciuchach, to na napis nie zwróciłam
uwagi. Fotka: super, odcień: zajefajny, materiał: miły –
wzięłam!
–
Karta,
gotówka czy punkty?
Punkty,
oczywiście. Punkty zaufania społecznego. Najwygodniejsze,
najsympatyczniejsze. Za posiadanie psa i staranną opiekę nad nim –
plus pięćset od mordki. Resztę gotówki wydaję na jedzonka dla
Booreczki – i w całości przechodzę na punkty. Wydogne, a ja
przecież daję się lubić. Ja nie zabijam, ani ja nie kradnę :)
I
już kolej na mego piesiunia. Full
serwis.
Mycie, wycieranie, balejaż, co tam jeszcze w ofercie. Booreczka
jest dobrze wychowana, nie grymasi, idzie spokojnie z długowłosą
panią Owczarek (to recepcjonistka) do gabinetu. Rozsiadam się
wygodnie. Co by tu obejrzeć? Po SpiderManii
przyszedł czas na PsuBrata.
Który to już sezon? Albo nie: poczytam poradnik, ten co tu leży.
Wojciech Szponiak: Punkty
dodatnie, punkty ujemne. Jak dobrze wyjść na psie.
No, zabiegi mają potrwać jakąś godzinkę. Mam czas.
Wstęp
na pewno nudny. Zacznę od dodatku.
Najbardziej psiolubne miejsca w Polsce. Zwoleński
Park
Narodowy. Ooo,
przecież znam. Świetny.
Dużo miejsca do wybiegania się. Strona
kolejna: schronisko Jastrzębie. "Można wejść z psem na stołówkę/do stołówki".
Też mi rewelacja! Przecież normą jest, że wszędzie się z nim
można pojawić. W zeszłym roku przecież spałam w Sokolim z
koleżanką i naszymi dzieciaczkami. Na szlaku też sobie znakomicie
radziły, chociaż młode, mają dopiero po parę lat.
A
co do hoteli, moteli, zajazdów i zakazów: jak tu zabraniać naszym
milusińskim, skoro to najlepszy motyw do poznania się?
Wychodzimy sobie na spacer, spotykamy innego psiarza, psiarę,
psiarnię i mamy od razu temat do rozmowy. Takie tam psie
znajomości. Piescy friendsi.
A
Booreczkę muszę odpicować, bo jutro przecież wyścig. Race,
run, vegan.
Wegebanosy sewować mają. Przebój, nowość. A w regulaminie stoi:
"Organizator
dopuszcza start uczestników z psami".
Tylko na smyczy niby trzeba. Żebyśmy się nie popotykali tylko!
Pogadam z organizatorem. Powinien odpuścić. Psy się do piesuarów
wysikają, to żaden nie powinien popuścić podczas biegu. Da się
zrobić!
A
po jutrze pewnie kolejna wizyta, bo w piątek ślub. Azorek się
żeni. No tak, ten mój żydowski znajomy. Co to, nie wiedzieliście,
że Azor to imię ludzkie? To czego się czepiacie, że pieski i
suczki to Wacki i Baśki? Mój pundelek też o włos byłby Donatką,
ale się na klasyk zdecydowałam. Ale Donatka taka słodziutka! Gdy
sprawię sobie następnego, będzie Donatka.
O
czym to ja mówiłam? Aha, ślub. W wymarzonym kościele. U samego
księdza Szpakowicza. To
znaczy mówią, że tak naprawdę nie ślub, ale błogosławieństwo,
bo biskup
jeszcze nie chce się zgodzić, ale Evelyn jest już mężczyzną,
więc może się z Eweliną, pobrać, co nie? Więc na razie
błogosławieństwo związku na odpowiedzialność duszpasterza.
Płci odmienne, więc w czym rzecz? I jaki piękny gest: państwo E.
zamiast kwiatów proszą o datki na schronisko dla ukraińskich
psów. Tak zwano ich, to znaczy: je, bo suki też tam przebywają. A
tak w ogóle, to jak w Panteonie byłam, to trochę się
zastanawiałam, czy z psem do środka można. Ale weszła taka
Włoszka chyba ze swoim – no, na smyczy – ale weszła. To ja
zaraz też. Uszanować
zwyczaje obcokrajowców. Mamy się od kogo uczyć. Ale to było poza
godzinami celebry, a u Szpakowicza można wejść w dowolnym
momencie. Czyli: gonimy Europę. Jest moc.
Że
na cmentarz z Booreczką wchodzimy, to przecież normalne. Jak
członek rodziny, to członek rodziny. Też tęskni za tatusiem.
Aaa,
lub też po czasopisma teraz bynajmniej sięgnę. Jest: "Z
Merkurego". "Zapach
extraordynarny". Co to za tytuł? Aha,
że od ludzi śmierdzi często bardziej niż od psów. Też
odkrycie! Co w środku? Jest kalendarz. Św. Dzień Kota. A światowy
dzień psa? Nie ma? A, rozumiem, bo tu wedle rasy. Każda ma osobną
uroczystość. Jamniory w styczniu, bajgle w lutym, i tak dalej.
I
jak, już gotowe? Chodź, kochana, zaniosę cię na rękach, żebyś
nie uraziła swej łapki o coś. Wsiądziemy zaraz do woziku, nom
nom,
patrz: jest nalepeczka: "Pies w aucie", żeby na nas
uważali. Zalepiłam po poprzednim właścielu, bo ten miał
"Dziecko w drodze"
\http://wiwopowiwo.blogspot.com/2017/10/dziecko-w-drodze-projekt-naklejki-np-do.html\.
I to niejedno, świr! Ale auto tanio oddał. W dobre łapy. Tylko po
tych bachorach trzeba było wnętrze posprzątać, bo nabrudziły
niemiłosiernie. A Booreczka ma alergie.
Jedziemy
na bazarek. Nabędziemy wiktuały. Przygotujemy się do wyścigu, a
potem prowiant na ślub. A jak komuś się nie podoba, że
poliżemy, pokłapiemy, spróbujemy, o towary się otrzemy, to mamy
was w mojej tłustej odżinsionej dupie, co nie, Booreczko?
|||||
Mo'Ps ||||| Mo'Ps ||||| Mo'Ps ||||| Mo'Ps ||||| Mo'Ps |||||
2. Kraj bez jaj
Jako
pies, który się wraca do zwrócenia swego, tak głupi, który
powtarza głupstwo swoje
~
Prz 26, 11
Głupia
baba, to fakt. Ale taki durny facet Rzecki? Wszedłbyś do jego
sklepu, po którym nieustannie kursował pudel? Nie wyfioczony
jak ten durnego babska, lecz brudny, że Hospody
pomyłuj!
—
Oto
do czego prowadzi mężczyznę starokawalerstwo! –
mawiano mu za plecami.
A
przecież on tylko lubił swoją mopsinę. Lubił też od czasu do
czasu siadywać w Łazienkach i pozwalać się obsiadać. Gołębiom.
Czuł się wtedy wolny jak ptak. Przepadał za tym, gdy coś z nim
obcował.
Ten
wyprowadza psa sąsiadki, sąsiada, sąsiadów, całą czeredę,
tłum psiaków, żeby srać nimi na wspólny trawnik. Wspólny, bo
wspólnoty mieszkaniowej. Państwowy, "społeczny".
Pytanie
przez telefon:
–
Czy na cmentarz mogą
wchodzić psy? ... Nie, nie mundurowi! ... Aha.
Okazuje
się, że nie mogą. To znaczy nie powinny. Nie powinny móc. Ale
wchodzą. Niedługo będą miały własne nagrobki jako członkowie
rodzin.
Pies
sąsiada
leje na
chodnik. Uśmiechnąć się, pokiwać z politowaniem głową.
Chodnik niby wspólny. Teren publiczny jak dom publiczny. Choć i
tam obowiązują, zdaje się, pewne reguły.
A
dziady często bardziej chamskie od młodych. I głupsze. Jak
(p)osieł Lutyński, co to zginął ratując psa, przestawicieli
gatunku homo
sapiens
zaś przyzwalał mordować. I dlatego pewnie z Turoniem usmarowano
ich na ścianach wielkiego miasta. Graffiti upamiętniające ludzi,
którzy psie życie cenili wyżej niż ludzkie. Obszar przyjazny
psom – nieprzyjazny ludziom.
Wielkie
miasto. Pies w aucie. Za kierownicą. Literalnie! Siedzi między
nogami kierowczyni. Czy się nie poślini? Czy nie wierzgnie,
powodując nagły skręt i kraksę? Wszystko to i nie tylko to być
może.
Karmienie
psa własnymi sztućcami. "Jak nie chciał jeść, kładłam
się przed nim jak pies i udawałam, że jem jego żarcie, żeby go
zachęcić". Rodowe srebra zniosą i Burka, a może i na
odwrót: Burek je zniesie. On jest miernikiem.
Obsikiwanie
samochodów przez psy
\http://rediwiwo.blogspot.com/2022/06/caa-polska-w-cieniu-pieska-na-dugiej.html\
traktowane jako normalność. Durny babsztyl nie powstrzymuje
zwierzęcia, a to oddaje mocz na oponę sąsiada. Co, zlizać ma?
I
may
tolerate a
dog as long as it isn't spelt backwards.
Ostatnie
bastiony padają. Już był na terenie dosyć ogrodzonym (lecz
dostępnym publicznie, tylko trochę trudniej się tu dostać),
już-już zdawało mu się... ale nie: tu już też zwożą
zwierzynę, żeby się wybawiła. Straż miejska? Wiejska? "Ja
nie będę tego pilnował".
Policja,
oprócz tego, że zawsze przybywa za późno...
–
Panie sąsiedzie, pan trzyma
tego psa za płotem i nie puszcza go wolno. Tędy chodzą moje (i
nie tylko moje) dzieci...
–
Taki mądry pan jesteś –
to sam go łap, jak lata.
–
Zadzwonię na policję...
–
Proszę bardzo. Jestem tu
komendantem...
I
tu następuje
Ballada
o szmerglowym
Przyjeżdża
dziś Alergis. Pani
premierka Alergis.
W towarzystwie Szmergla, doradcy. Poprzednio Bucin nas rozpracował.
Wpuścił do pomieszczenia z nami duuuże psisko. Musiał, skubany,
wiedzieć, że mamy alergię po tym, jak nas w dzieciństwie
pogryzł. Ale co zrobić? Właściwie przez cały czas
spotkania pies leżał u nóg Bucina,
na miejscu Szmergla
(ten je zwykle zajmował),
a gdy Alergis
chciała
usiąść, warknął na nią… A Bucin
śmiał
się i zatapiał palce w kudłach nieczystego zwierzęcia.
I pies
patrzył Bucinowi
w oczy
jak
Alergis ze Szmerglem,
z tą chyba różnicą, że patrzył śmielej niż oni.
"Tak
nie można". Co? Jak "ten zły" Bucin "temu
dobremu" Szmerglowi – to źle? A jak dowolny psiarz dowolnemu
wolnemu człowiekowi na ulicy, to już w porządku, że go usiłuje
do kontaktu ze swym zwierzem zmusić? Że się do niego w ogóle
zbliża? Zasrani hipokryci!
Od
lewa do prawo. Od północy do południa. W całym kraju. Choćby na
wałach jasnogórskich. Nie weszli na nie Szwedzi. Ale afgańczyki
już tak.
Gdzie
straż? Gdzie odpór?
Arkadyjski
niby-spokój. Et in
Arcadia
ego. Canis canis. Podwójnie,
bo niejeden tam włazi. W
szelkach. Albo w koszyku na zakupy pod wózkiem.
A
jak nie włazi, to zostaje na zewnątrz, czasem gdziesik
przywiązany. A niekiedy wolnobiegający. No i spróbuj ominąć,
coś z tym zrobić. Zresztą, czemu ja mam omijać, a nie pies się
usunąć albo durny właściciel w ogóle nie pomyśleć o
blokowaniu wejścia? A jak do sklepu chciałby wejść nieletni
wysłany po kawę lub papierosy? Przefrunie nad bydlęciem? Bo że
go nie przepchnie, to raczej pewne.
Niemoc.
Wielka niemoc.
Niemoc
powszechna.
Lipa.
Lipy. Tak nazywamy plac zabaw, bo dużo lip tam rośnie. Po trawniku
nawet tam człowiek boi się już chodzić – mimo że teren
ogrodzony. Człek czystą nogą przejść nie może, o dziecku już
nie wspominając. Psiuk zafajdany łazi i fajda, gdzie dupa
zapragnie. Chodniki też miejscami coraz gęściej zakupane. Polska
pod okupacją. I któż miałby zebrać te odchody do kupy? Któż
zabrać się za sprzątanie świata po zabrudzaczach? Ani chybi
dzieci z pierwszej klasy w uroczystość pierwszej klasy
tj. w "Dzień sprzątania świata".
No
więc lipy – lipy tak gęste jak las. (Lesie, wróć! –
chciałoby się zawołać). Idę do ochroniarza. – Czy dałoby się
coś zrobić z tą paniusią – drobna babeczka, z półtora metra
wzrostu – z tą paniusią, co to psa tu wprowadziła?
–
Próbowałem. Powiedziała,
żebym się gonił.
–
Może straż miejską wezwać?
–
Wzywałem już, po pół
godzinie będą, jeśli w ogóle. Spiszą, pouczą i pójdą sobie,
a ja będę miał nieprzyjemności. Już mam, widzi pan. Na głupotę
nie ma rady.
Boisko
szkolne. Ochroniarz – dwa metry, sto dwa kilo żywej wagi.
Kapitulacja!
–
Wiem, że wprowadzają psy.
Wiem, że wisi zakaz. Ale nie chcę mieć problemów. Miałem już
nieprzyjemności, rozumie pan.
A
młode, nad wyraz durne, psiaki mają pierwszeństwo w
prześladowaniu gości boiska. Latają bez smyczy, bo przecież
młodość,
wolność i swoboda, uczą się, że każdego wolno zaczepiać, bo
któż takich słodziaków nie kocha? Właściciele ich nie
powstrzymują, ochroniarze zaś nie powstrzymują właścicieli. Tak
ten świat volvitur.
A
tabliczka z jasno określonym zakazem zostaje. Zostaje nie jako
wyrzut sumienia, lecz jako świadectwo niemocy. Jest to tym bardziej
antywychowawcze, im więcej bydlaków z bydlakami ją lekceważy.
Staje się znakiem niemocy i akceptacji dla lekceważenia dobrych
reguł. Plaga ta zaś jest ogólnopolska. Ogólnoludzka. Za granicą
przecież bywałem i tam jest tak samo, jeśli nie gorzej.
Ranek
był: dopiero świtanie. Na ulicach pustki. Tu i ówdzie widać było
wózki ciągnięte przez psy, które mimo tego, że spotykają
się ciągle, nie pomijają
żadnej
sposobności,
aby oburzyć się wzajem
na siebie nadzwyczajnie.
Jazgot. Jazgot non stop. Osiwieć można. Miasto,
miasto współczesne.
Im
bardziej kaleka osoba prowadząca psa, tym większy, groźniejszy i
tym bardziej bez smyczy pies. Starowinka ledwo powłócząca nogami
wyprowadzana przez olbrzyma z kłami na wierzchu. I ktoś mi próbuje
wmówić, że w razie czego starczy jej sił, aby zwierzę
powstrzymać od kontaktu z bliźnim? Że w ogóle za nim nadąży?
Że zdąży do niego podejść? Śmiechu warte byłoby, gdyby nie
tak niebezpieczne.
Pies
w windzie. I założenie takie: wsiada, ociera się o nogi
współpasażerów, bo przecież nie poczeka na kolejny kurs. Wsiada
i kupka. Kropka, znaczy się.
Ogłoszenie
jakich coraz więcej: "W Parku Kilera dnia tego a tego pogryzł
mnie pies. Poszukuję właściciela". Może się uda
znaleźć?...
Ale
na własne oczy widziałem. Starszy pan siedzi na ławce z żoną.
Obok przechodzi babsko z małym psisiakiem na smyczy. Na smyczy, ale
nie ściągniętej, więc piesio sięga zębiskami (do) łydki
starszego pana i gryzie. Starszy pan, co prawda, nie wykazuje się
wystarczająco dużą dozą instynktu samozachowawczego, bo widząc
jak psiul się zbliża, nie kopie, nie wierzga, nie daje werbalnego
odporu. W ciszy i apatii czeka na wyrok: otrze się czy nie otrze?
poślini się czy nie poślini? ugryzie czy nie ugryzie? Nie
oskarżajmy jednak zasadniczo pana, tylko pana, a raczej państwa
psiarzy. Ci – najpierw w osobie pani/paniusi/podwładnej psiaka –
a następnie safandułowatego, rozmemłanego, rozwlekłego jej
towarzysza (życia zapewne) – wołają psa, wołają się,
podchodzą, dowiadują się, że ugryzł, zastanawiają się, co
dalej.
–
Czy jest
szczepiony?
–
Tak. Nie.
Nie wiemy. Na pewno!
Gdzie
zaświadczenie o szczepieniu? Chyba w domu... Gdzie może być?
Zatrzymywać
właścicieli psa? Zatrzymywać się? Co dalej? Pani starsza,
towarzyszka ugryzionego (nie! nie! nie "pogryzionego"!
"pogryziony" byłby, gdyby więcej niż raz) – co zrobi?
Wykaże więcej inicjatywy niż mąż? Będzie się upierać? Wezwie
straż miejską? Policję? Bo że obywatelskiego zatrzymania się
nie podejmie, to raczej pewne. Choć z drugiej strony... Państwo
właściciele – pierniczeni posiadacze (albo raczej słudzy:
"jesteśmy sługami narodu psiego"...) – rozfafłani,
bylejacy – można by ich zatrzymać, choć numer telefonu wziąć,
pójść za nimi do ich domu (muszą mieszkać niedaleko), sprawdzić
to zaświadczenie – na dobry początek; potem procedować, choćby
dla celów wychowawczych – ukarać dziadostwo, oduczyć
nieodpowiedzialności. Kijem i marchewką? Wyłącznie kijem w tym
przypadku.
Kończy
się na burczeniu, pustej gadaninie, trochu narzekania. Sprawa
niewyjaśniona. Noga pogryziona. Właściciele z psem ciszkiem
odchodzą, pogryziony z żoną ścichapęk gada, gada, wymienia z
nią pod nosem uwagi, nie podoba mu się. Patrzy jak winowajcy się
oddalają. Oni nawet nie uciekają, oni się oddalają. Po prostu:
uznali, że sprawa załatwiona. Kwestia zakończona. To już jest
koniec – możemy iść. A że nikt ich nie próbuje powstrzymać...
Dzień jak co dzień.
I
ja to widziałem. Widziałem na własne oczy. Reagować? Włączyć
się? Wzbudzić inicjatywę w kimś, komu jej brakuje...? Eee, nie
da się... Eee, nie warto...
Ludzie
głupieją. Nawet ci pozornie sensowni. Kupi sobie taki psa,
dołączając do coraz mniej elitarnego klubu posiadaczy
sierściuchów, i zaraz ogląd rzeczywistości mu się zmienia.
Zaraz zwierzaczek staje się pół- albo nawet całym-bogiem. Gdzie
są TE
dzieci? – pytacie. Ano są: to są nasze nowe czworonożne dzieci.
A wózek dziecięcy też przeznaczamy na czworonoga – dała nam
przykład Natka Foniczna ze swoim Puszkiem-Kłębuszkiem. Dekady
temu.
"Chcesz
mieć dziecko? Spytaj sąsiada". Już
od dawna
zniechęcano do pomnażania chwały Bożej. Że niby sąsiadowi
zachowanie, odgłosy, płacz młodego człowieka przeszkadza. Do
czego to doprowadziło? Rozjazgotane całe klatki schodowe, całe
bloki – i to jest ou-kei, i to jest cool,
i to trzeba znosić, bo taka jest natura zwierzęcia. A natura
człowieka – tę lekceważymy? Na tę się nie zgadzamy? Że
człowiek też zwierzę? – jak mawiają. To dajmy mu choć tyle
praw, co zwierzęciu. Ale o tym słyszeć nie chcecie.
The
order
of the day jest taki: Zwierzę
– też człowiek, ale jakiś lepszy. Zwierzę = lepszy gatunek
człowieka.
A
durne argumenty o tym, że "dziecko przeszkadza"
sąsiadowi?
Jeszcze jeden
argument za wyprowadzką na zdrową (lub choćby zdrowszą) wieś,
gdzie zwierzę zna swoje miejsce. Współczesne
miasto niszczy więzi społeczne, skłania ku sobkostwu (zamiast ku
zdrowemu indywidualizmowi połączonemu z zakrojoną na jak
najszerszą możliwą skalę dobrowolną współpracą); współczesna
polityka komunistyczna usiłuje zmusić ludzi do patrzenia na
pojawienie się każdego nowego dziecka jako na patologię; przecie
nasi współ-obywatele komunistycznego państwa pseudopolskiego
(KPP) {bo przecie nie obywatele Nieba albo choćby wiecznego Rzymu,
co w sumie jest to samo} nolens
volens
liczą te poddawane inflacyjnej presji pięćsetki przypadające na
łebka, widząc rodzinę "wielodzietną".
Gdzie
są te dzieci? Gdzie będą TE
wnuki? W schroniskach. Dla psów. Gdzież tam! W hotelach, salonach
piękności, ekskluzywnych butikach. Dla psów, psia ich mać. Sucze
syny traktowane lepiej niż dziecko i emeryt.
Ale
co zrobię poza tym, że psa sobie – przynajmniej dopóki
pozostaję więźniem miasta – nie kupię? Co zrobię sam? Będę
chyłkiem przemykał ulicami, licząc na to, że do mnie akurat nie
podejdzie? Że do mnie psa nie dopuszczą? Że łaska pańska (psich
panów) będzie ze mną? Że ręka ich psem mnie nie poszczuje? Ale
co zrobię, jak się ożenię i pojawią się dzieci?
Na
razie ich nie ruszam. Wolę nie słyszeć – i to nie tylko od
obcych – ale i od bliskich (bliscy! czym? nazwiskiem), że jestem
wariatem, bo to moja wina, że staram się odwijać (nie staram się
na razie), że świat się zmienił. I to jest porażka. Cały świat
przeciw nam? A my
contra mundum?
Sami
dajemy sobie wmawiać, że jesteśmy nienormalni, podczas gdy to
świat zwariował...
Ale
co zrobię? Przyłożę psu, dam lekcję paniusi, a tu zaraz pojawi
się jej gach i w mordę mi przywali. Ryzyko jest zawsze. Zawsze
jest ryzyko. Widzę nienormalność, ale wolę się na razie nie
angażować. Może kiedyś... Może potem... (I to jest dopiero
porażka).
Chłopak
jak byk, a ustępuje? Jak to tak? Mówią, że brak mi... żem
chłoptaś. Who
says?
"Nie
lubię agresji". A kto lubi? Nie lubię bić innych, ale czasem
trzeba.
Co
robić?
Załatwię
sprawę, skończę na komisariacie.
A
może pozorować wypadki – przejeżdżać psy, które niebacznie
(niebaczni właściciele) wypadną na drogę? Potrącić ze dwa?
A
na dobry początek wyrobić w sobie odruch: jadę autem (szczególnie
jak z kimś), pies wtarguje na pasy, na drogę – nie hamuję, żeby
nie ryzykować życiem i zdrowiem pasażerów i moim. W razie
potrzeby przejeżdżam bez pardonu. Psychopatą nie jestem. Mam taki
wewnętrzny odruch, że nie chcę czynić krzywdy. Ale odruch
właściwy przydałby się. Bo zdarzy się coś podobnego ponownie i
znowu ostre hamowanie, siniaki, nerwy, wybicie ze snu, z odpoczynku.
A właściciel pieska-beztroska ściąga z pasów, drogi,
czegokolwiek i peroruje: "Jak mogłeś...?". W domyśle:
"narazić SIĘ na niebezpieczeństwo utraty życia lub
zdrowia". Nigdy: "...narazić jadących autem/bliźnich/LUDZI (sic!) na
niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia". I taka jest,
panie, moja polityka.
Więc
może... Samochodziunio potrąci piesiunia?... Wyrobić w sobie
odruch – nie hamuję, rozjeżdżam; jadę się rozjeździć.
Chronię
pasażerów i siebie przed wypadkiem.
Wyrobić
odruch wewnętrzny; odruch – automatyczny.
A
na razie?
Na
razie może ograniczę się do umieszczenia na samochodzie naklejki:
"Kochaj bliźniego, za*** psa jego".
Ale
nie, bo by mi zaraz zarysowali...
||||| Mo'Ps ||||| Mo'Ps |||||
Mo'Ps ||||| Mo'Ps ||||| Mo'Ps |||||
3.
Stefan Walczak
Jak przywalisz mu w mordę,
canis mortuus non
mordet
Pamiętał to jeszcze z czasów
szkolnych.
Spreje stały się modne.
Uczniowie, a może nie tylko uczniowie. Mazali po ścianach szkoły.
Graffiti. Zamazywanie. Bazgroły pojawiają się od nowa. Cała
ściana upstrzona bazgrotami.
Jak temu zaradzić? Dyrektor
wpadła na pomysł: młodzież
chce się artystycznie wyszaleć? Dajmy jej. Na reprezentacyjnej
ścianie umieszczono specjalne tablice ze wskazaniem: tu można
mazać. Legitymizacja wandalizmu. Wszyscy składamy się na
tolerowanie chuliganerii.
Rezultat:
prosty do przewidzenia. Tablice na drugi dzień zamazane, a że
tablice całej ściany nie pokrywały, ściana też cała zamazana.
Większych tablic potrzeba? Aha, inne ściany szkoły również
zamazane. Więc sukces!
Tom
drugi i pół. Dwadzieścia pięć lat później. Pokolenie później.
Nauka nie poszła w las.
Piesuar,
czyli czystość. Założenie takie, że psiule szczają i szczać
będą i tak i są obecne w mieście, wszechobecne, i nie ma na to
rady, więc wyznaczmy im miejsca desygnowane/dedykowane/przeznaczone
specjalnie do olewania rzeczywistości. A że leją i na
legitymizowane/certyfikowane/homologowane piesuary i wszędzie
indziej, to już taka kolej rzeczy.
A
mnie to nie tylko wkurza. To nie o wkurzenie chodzi. Budzą te
wszystkie zjawiska głęboki wewnętrzny sprzeciw, bo są przeciw
Bogu, przeciw człowiekowi i przeciw przeznaczeniu zwierząt. Logika
wygrywa z emocjami. Dlatego stawiam
veto.
Na
stanowisku entuzjazmu i mazurka to sobie można narzekać jak gość
z drugiej części tekstu, "a będzie nadal tak, jak jest".
Więc
działam. Szczególnie, że nawet ci, którzy sami nigdy by psów
w
mieście nie trzymali, nie mają nic przeciw temu, by czynili to
inni. Z pobłażliwym uśmiechem tolerują stan zasrany, tj. zastany.
Konkluzja,
jaką większość wyciągnie
zapewne z
niniejszego tekstu
będzie zapewne taka:
"Aha, nie lubisz psów". No-sz, qrka wodna (2)!
To,
czy i że nie lubię psów, nie ma tu nic do rzeczy. Zresztą,
co za
niebożę melepeta może lubić stworze-nieBoże, które zjada własne
kupy? Ale łatwiej na
potrzeby jełopów stwierdzić prosto: "Nienawidzę psów",
bo przynajmniej oszczędzamy im trudu rozróżniania między
nienawiścią do gatunku
zwierząt a gatunku ludzi (zwanego bezmyślnym homo
sapiensem)
uważających
psy za coś wartościowszego od człowieka,
sobie zaś czasu.
Ci debile i tak tego nie pojmą, a tak mają prosty, jasny przekaz.
A
w imię czego to wszystko? W imię
katolickich zasad, psi synu.
W
imię normalności.
Nie
w imię jakichś ułomnych
papierów,
dokumentów, konstytucyj. "Święta"
Konstytucja nawet z Rona Paula zrobiła zwolennika mordowania
w niektórych sytuacjach
(\https://edition.cnn.com/videos/bestoftv/2012/02/04/piers-morgan-ron-paul-views-on-abortion.cnn\).
Zawieszamy ludzkie pomysły i wymysły. Działamy w imię Boże, psi
synu.
Na
głupotę, na całą tę
psio-zwierzęcą debiladę
jest rada – ogień i miecz, burza i grom, wicher i sztorm.
Do idiotów nic innego nie przemówi. – Howgh,
psy! [do człeków się zwracamy]
Dawniej
był problem z wyjazdem na wakacje: z kim tu zostawić pupila? Dziś
problem jest inny. Szukamy hotelu,
który psów nie przyjmuje. Nie ma.
Osiedla
bez dzieci? – są, a jakże. A osiedla bez psów?
Nie
mówiąc już o tym, że psi goście bazarów, sklepów, aptek etc.
ocierają się o towary, dyszą, ślinią się... psiolub prowadzący
swoje kochanie na smyczy (jeśli jej używa) najpierw głaszcze i
maca kudłacza, potem podaje sprzedawcy gotówkę – dotyk,
kontakt
palce-palce; a potem sprzedawca podaje towar, resztę mi. A psia
grypa?
Trzeba
by im zorganizować jakiś psi pomór, na
psa pomór. "Naści,
piesku,
kiełbasy"
– jak
mówił/pisał klasyk. A potem już tylko pet
cemetary.
Idzie taki z komórką i to od
niechcenia, psiul pęta mu się pod nogami. Zwrócić takiemu uwagę?
Zaraz będzie masakra.
Może ograniczę się do
umieszczania
na samochodach obcych: Kochaj bliźniego,
za*** psa, jego. A
potem na dobry początek: mercedes
→
bęc
w psa!
Zaraz
podniesie się gewałt!
Kto
jest dziś w Polsce chroniony? Co jest ważne? Co jest chronione?
Psy, bankomaty i... Powrót na Święty Krzyż
\https://wiwopowiwo.blogspot.com/2020/09/nieznajomi-z-rowerow-raport-z.html\.
Maszt telefonii komórkowej nieopodal sanktuarium – osaczony
ogrodzeniem, surowe zakazy i groźby. Tu czworonóg, nie mówiąc o
dwunogu, nie wejdzie. Obok, opodal sanktuarium: psy swobodnie hasają
po terenie niegdyś poświęconym Panu Bogu. Gdzie God
zone =
No dog zone?
Wakacji z psem ciąg dalszy.
Plaża strzeżona. Ratownicy-pakersi, a jakże. Zakaz wprowadzania
psów. No, nareszcie. I co, rzeczywiście, panowie, psa na tej plaży
nie uświadczymy? "Jak mały, niegroźny, to wpuszczamy".
Bałtyk nasz kochany. A
przy nim straż barkowa. Barczyści byli BORowcy chroniący teraz
barki. Oraz plażowiczów. Bardziej jednak straż barowa niż
barkowa. "Będą strzelać do psów!" – mówili. –
"Przełożony tak nienawidzi psiaków na terenie barku
narodowego, że podwładni
mają prawo i zwyczaj strzelać bez ostrzeżenia". Z broni
ostrej. Palnej. Zwykłej.
Telefon
do infolinii strażaków plażowych (odbiera szef formacji): "Wejście
numer ten a ten, pies na plaży, bez smyczy, bez kagańca".
Prośba o interwencję. Jest! Response
time: 1 h 20 mins.
Pytanie
otwierające: "Podobno
był tu jakiś duży pies?". Od
razu kwalifikacja psa; zdawało się, że zakaz jest psów w ogóle,
a nie tylko "dużych" (pojęcie względne).
Lornetka,
omiatanie horyzontu po 80 minutach od wezwania; jaja, panie, jaja
kurze
niesamowicie duże.
Text
zamykający (rzucony w przestrzeń i do kolegi): "No,
w każdym razie na plaży byliśmy" (żeby się przed
przełożonymi wytłumaczyć; interwencja podjęta, w papierach się
zgadza, a my tyłki sobie dalej idziemy wysiadywać w służbowym mitsubishi).
BayBitch Patrol. Gówniany
patrol.
Wracamy
więc do podstaw.
\http://wiwopowiwo.blogspot.com/2020/07/mieczysaw-nadmiejski-wprawki-migawki.html\
Wzywamy do
powszechnego wychodzenia na rowery; nawet jeśli ktoś bezpośrednio
nie bierze udziału w akcji,
współtworzy
tłum. Jesteśmy The
Incorruptibles
~
Niezepsowani.
¡Arriba
Polonia!
Do
przodu i na pohybel!
M.N.
(Mogę,
chcę pomóc. Rakarz)
MOTTO
NA KONIEC:
Has the whole world gone
crazy? It has.
Am I the only one who gives
a dog's shit about the rules? May be.
With God on our side or
with dog
on our
side?
|||||
Mo'Ps ||||| Mo'Ps ||||| Mo'Ps ||||| Mo'Ps ||||| Mo'Ps |||||
Bogdaj przebywać w dziewiętnastym wieku (Jean Béraud, Cafe Gloppe, 1889) – dowód na to, że ludzkość miała pomerdane w głowach nie od dziś
Pies na salonach! Pies na salony! U nas była Telimena z bonończykiem. Ale i Moniuszko portretowany z psem na czy przy kanapie. Ale i... Mamy swoje za uszami.
Typowy miejski chodnik. Brakuje jeszcze tylko kupy.
And one for the road, forest path rather:
